Archieven

Gebrek aan bewijs

We zijn veel mensen vergeten, maar aan Rosa en Winston denken we nog vaak terug, met een gevoel dat een beetje op heimwee lijkt – ook al is het geen verhaal dat goed afloopt. Eigenlijk loopt het helemaal niet af, want nog steeds weten we niet wat er met Rosa is gebeurd.

Ze woonden in Noord, in het plan Van Gool, een verzameling jarenzestigflats die door luchtbruggen met elkaar zijn verbonden. Die luchtbruggen geven de flats iets surrealistisch,

Lees verder…

De heer Mellenberg

Acht jaren geleden achtte men het voor de eerste maal dienstig mij naar een gekkenhuis te brengen. Ik werd ondergebracht in ‘Mannen E’. Tegenwoordig ‘Heren E’. Toen ik een beetje beter was en met andere mensen mocht praten dan met de meest zware zotten van ’t paviljoen…

Een veilige leeromgeving

Ik heb een nieuwe leerling. Eindelijk. Hij zit in de gangkast en is een van de luisteraars, dat weet ik zeker. Ik heb altijd luisteraars in mijn klassen gehad, wat juf Cindy ook zei. Er waren altijd kinderen wier ogen zelfs tegen het eind van de les nog oplichtten, als de rest allang rondjes rende door de gang. Kinderen die alles opzogen wat ik zei, gretig als honingbijtjes rond een meeldraad. Ik heb hun kerstkaartjes nog op de schoorsteenmantel staan. ‘Lieve juf Anouk, ik leer feel fan U!!!’ schreef Wes. De n zal hij nu wel niet meer verkeerd om schrijven. Wat zou hij zijn gaan studeren? Misschien werktuigbouwkunde. Dat exacte, dat zat er altijd al in bij Wes. Niemand was zo goed met de meccanodoos als hij.

Yusuf Idris en de Egyptische opstand van 2070

In 1946 verkeerde Egypte in oproer. Revolutie hing in de lucht. Jongeren met een opleiding kwamen in opstand tegen de leugens en de ongelijkheid. Het land was in naam onafhankelijk, maar het Britse leger maakte er de dienst uit. Aan het hoofd van de nep-onafhankelijkheid stond een nep-koning: Farouk leek op een nijlpaard dat tot zijn neusgaten weggezonken lag in een modderplas van corruptie, hofschandalen, en uitspattingen. De politieke partijen waren clubs voor de elite van landheren en een bovenklasse. Hun goede leventje kon gedijen dankzij het gezwoeg en afzien van miljoenen arme sloebers. Sinds de farao’s was dat de maatschappelijke ordening van Egypte.

Kopje onder

‘Nou, dit is jouw plek. Succes ermee, en gelukkig nieuwjaar!’

Mijn baas zet mij af bij een steiger aan de linkeroever van De Schelde. Het is oudjaar. Mijn taak is om vanavond het vuurwerk te filmen. Bij de televisiezender waar ik werk doen ze graag alles op tijd, en daarom moet ik er al negen uur van tevoren zijn, om te repeteren. In de auto erheen voel ik me als een gevangene die naar zijn cel wordt gereden. Ik ben me volkomen bewust van mijn lot: ik mag daar helemaal in mijn eentje, in de kou en regen zitten. Voelde ik me eerst nog vereerd dat ik gepromoveerd was van camera-assistent naar cameravrouw, nu zie ik in dat iedereen ‘nee’ heeft gezegd en dat ik de enige gewillige was.

Wezen

Ik ben weleens met iemand naar bed geweest omdat hij een wees was. Misschien dat je zoiets instinctief aanvoelt. Misschien herken je een wees aan zijn richtingloze manier van bewegen.

Zolang ik werd aangeraakt, wist ik dat er nog iets van mij over was. Van mijn buik, mijn armen, handen en haar. Mijn opgetrokken knieën tegen de morsige rug van een toneelschrijver of architect.

Korsakoff was de laatste plek waar je naartoe kon om je honger te stillen. Hier kon je redelijk goed jezelf zijn, tot het grote licht aanging.